Det er november

Eg trudde du visste det. Vel, det er kanskje ikkje så rart, for eg syns det òg. Tida går alt for fort om dagane. Eg liker helst ikkje tenkje over tia, for då finn eg ut kor fort ting skjer. Gjer det sjølv. Tenk berre over kor langt et minutt er. Tenk deg kor mange minutt du må ha i ei time. Tenk deg kor langt du kjørar på ein time. Det er berre firreogtyve timar i eit døgn. Tenk deg så at det berre er syv døgn i ei veke. Du veit kor fort ei veke kan gå? Det er ikkje mange vekar i ein måned.

Det føles ut som me forsatt er i september, nærmer oss oktober. Eg såg fram til oktober. No er den over. Men når me seier “november”, byrjar eg bli litt bekymra. Går tida like fort som før (og det reikner eg med at den gjør), er det desember snart. Då er det ikkje lenge til jol. Eg hugsar det ikkje kor lenge siden det var siden sist jolekveld, men det er troligvis lenge sidan.

Herre, jolegåver. I år skal eg prøve å skaffe noko skikkelige jolegåvar. Det er knapt med pengar for tiden. Om du har lest bloggen min i det siste, har du fått med deg at eg skal være i Oslo i ein heil veke, i forbindelse med denne såkall PRYO-veka. Då skal eg kjøpe vekeskort, så eg kan farte rundt i heile Oslo for berre ein hundrelapp. Eg skal prøve å få kjøpt noko gåver då. Får sjå kva eg finn på til foreldra. Kanskje eg òg burde finne noko til dei venane eg har fådd i dei siste, dei eg virkeleg, virkeleg bryr meg om. Dei som fortjener det. Har nokon tips?

God jol (fordi eg kjem sikkert til å gløyme å seie det så fort tida går no).